കഥ
പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരു കാട്ടിൽ ഒരു സിംഹം ജീവിച്ചിരുന്നു. അത് വളരെ ശക്തിയുള്ളതും അത്യാഗ്രഹമുള്ളതുമായിരുന്നു. കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണിൽ കാണുന്ന മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടി ഭക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അതിന്റെ പതിവ്.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയുറക്കം കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യയായപ്പോൾ സിംഹം ഭക്ഷണം തേടി കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ശാന്തമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മുയലിനെ അത് കണ്ടു.
മുയലിനെ കണ്ട സിംഹം സന്തോഷത്തോടെ വിചാരിച്ചു:
“ഇന്ന് എനിക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടാൻ അധികം പ്രയാസമില്ല. ഈ മുയൽ തന്നെ ഇന്നത്തെ ഭക്ഷണം ആക്കാം.”
അങ്ങനെ വിചാരിച്ച് സിംഹം പതുക്കെ മുയലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ അപ്പോഴാണ് കുറച്ചു ദൂരത്ത് ഒരു വലിയ, തടിച്ചു കൊഴുത്ത മാൻ പുല്ലുതിന്നുന്നത് സിംഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അത് കണ്ടപ്പോൾ സിംഹത്തിന്റെ മനസ്സ് മാറി.
“ഈ ചെറിയ മുയലിനെക്കാൾ ആ വലിയ മാൻ കിട്ടിയാൽ എത്ര നല്ലത്!” എന്ന് അത് വിചാരിച്ചു.
ഉടൻ തന്നെ സിംഹം മാനിന്റെ പിന്നാലെ ഓടി. പക്ഷേ സിംഹത്തെ കണ്ടതും മാൻ അതിവേഗത്തിൽ കാട്ടിനകത്തേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു. സിംഹം ഏറെ നേരം പിന്തുടർന്നെങ്കിലും മാനിനെ പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ക്ലാന്തനായ സിംഹം പിന്നെ തിരികെ മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു. “കുറഞ്ഞത് ആ മുയൽ എങ്കിലും അവിടെ ഉണ്ടാകുമല്ലോ,” എന്ന് അത് പ്രതീക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ മുയൽ എവിടെയും കാണാനില്ല. സിംഹം മാനിന്റെ പിന്നാലെ പോയ സമയത്ത് മുയൽ ഉണർന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
അപ്പോൾ സിംഹം നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കിട്ടിയിരുന്ന മുയലിനെ വിട്ട് കൂടുതൽ കിട്ടുമെന്നു കരുതി അത്യാഗ്രഹം കാണിച്ചു. ഇപ്പോൾ മുയലും ഇല്ല, മാനും ഇല്ല.”
അങ്ങനെ ആ രാത്രിയിൽ സിംഹത്തിന് വിശന്നിരിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഗുണപാഠം:
അത്യാഗ്രഹം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കൈവശമുള്ളതും നഷ്ടപ്പെടാൻ ഇടയാക്കും.