സൂര്യനും കടലും

ഒരിക്കൽ, വളരെ പഴയ കാലത്ത്, സൂര്യനും കടലും ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് സൂര്യനും അവന്റെ അനുജൻ ചന്ദ്രനും ഭൂമിയിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സൂര്യൻ ഇടയ്ക്കിടെ കടലിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അവൻ്റെ കൂടെ സമയം ചെലവഴിക്കുക പതിവായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം, സൂര്യൻ കടലിനോട് ഒരു സംശയം പങ്കുവച്ചു: "സുഹൃത്തേ, ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്നെ കാണാൻ നിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. പക്ഷേ, നീ ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ടില്ല. അതെന്താ?"

കടൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: "സൂര്യാ, എൻ്റെ വീട് വളരെ വിശാലമാണ്. നിനക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇവിടെ വരാം. പക്ഷേ, ഞാൻ നിൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നാൽ, എന്നെ മുഴുവനായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ മതിയായ ഇടം അവിടെ ഉണ്ടാകണമല്ലോ? ഞാൻ മാത്രമല്ല, എന്നിൽ വസിക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ ജീവജാലങ്ങളും എൻ്റെ കൂടെ വരും."

സൂര്യൻ ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അതൊരു വലിയ കാര്യമല്ല. ഞാനും എൻ്റെ അനുജൻ ചന്ദ്രനും കൂടി നിനക്ക് വേണ്ട ഇടം ഒരുക്കാം. ഒരു ദിവസം മതി ഞങ്ങൾക്ക് തയ്യാറാകാൻ."

സുഹൃത്തിൻ്റെ ആവേശം കണ്ടപ്പോൾ കടലിന് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൻ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി: "ശരി, ഞാൻ വരാം. പക്ഷേ, എന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റാതെ വന്നാൽ നിനക്ക് നിൻ്റെ വീട് നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കും. അത് നീ ഓർമ്മിക്കണം."

സൂര്യൻ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി. അവനും ചന്ദ്രനും കൂടി അവരുടെ വീടും പരിസരവും കടലിനെ സ്വീകരിക്കാൻ വിശാലമാക്കി. നിശ്ചയിച്ച ദിവസം കടൽ വന്നു. അവൻ പതിയെ സൂര്യൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒഴുകി കയറി. ആദ്യം എല്ലാം നന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വെള്ളം പടർന്ന് വീട് നിറയാൻ തുടങ്ങി.

കടൽ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു: "സുഹൃത്തേ, ഇടം മതിയാകുന്നില്ല. ഞാൻ തിരിച്ചു പോകട്ടെ?"

പക്ഷേ, സൂര്യൻ അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല. "വേണ്ട, വേണ്ട, നീ പൂർണ്ണമായും കയറിക്കോ," അവൻ പറഞ്ഞു.

കടൽ കയറിയതും സ്ഥിതി വഷളായി. വെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചു കയറി സൂര്യൻ്റെ വീട് മുഴുവൻ മുങ്ങി. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നിൽക്കാൻ ഇടമില്ലാതെ വെള്ളത്തിനു മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഇതുകണ്ട് കടലിന് വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. തനിക്ക് തിരികെ പോകാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി.

അപ്പോൾ സൂര്യൻ തന്റെ മറ്റൊരു സുഹൃത്തിനെ ഓർത്തു. അവൻ ആകാശത്തോട് പറഞ്ഞു: "സുഹൃത്തേ, എനിക്കും എന്റെ അനുജനും കുറച്ചു നാൾ കഴിയാൻ ഇടം തരുമോ?"

ആകാശം സന്തോഷത്തോടെ അവർക്ക് അഭയം നൽകി. അങ്ങനെ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഭൂമി വിട്ട് ആകാശത്ത് താമസമാക്കി. എന്നാൽ തൻ്റെ പഴയ സുഹൃത്തായ കടലിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട്, സൂര്യൻ ഇന്നും ദിവസവും രാവിലെ കടലിനെ കാണാൻ കടൽത്തീരത്ത് എത്താറുണ്ട്.

ഗുണപാഠം: സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിലും ചിലപ്പോൾ അതിരുകൾ മറക്കരുത്. ഒരാൾക്ക് വേണ്ടി നമുക്ക് നമ്മുടെ സ്വന്തം ഇടം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകരുത്.